هنرهای سنتی و از جمله نقاشی سنتی ایرانی،همچون راهی بود که هنرمند را به سر منزل معنویت رهنمون می کرد.هنرمند همچون رهرویی عاشق پای در این وادی می گذاشت و با راهنماییهای استادی که به منزله پیر و دلیل راه بود،از نشیب و فراز وادی عشق ،قدم به قدم می گذشت و به جایی می رسید که از آرامشی درونی سرشار می شد.استاد با توجه به استعداد و قابلیت معنوی شاگرد،همچنان که به وی فنون و روشهای نقاشی را می آموخت،وی را با راز و رمز معنوی هنر در ارتباط با زندگی آشنا می کرد.شاگردان در آغاز آموزش ،سالهای طولانی با تواضع و عشق و علاقه ای عمیق،کارهایی چون رنگ سازی و طلا کوبی و مهره کاری کاغذ و قطعه را انجام می دادند و به خاطر استمرار در کار و ریاضت و تمرکز حواس ،به نوعی پاکیزگی درونی و صفای باطنی دست می یافتند.تسلط بر نفس،آرامش درونی وتمرکز حواس باید به اندازه ای می رسید که هنرمند قادر می شد قلم گیریهای ظریف را با دقت و هنرمندی تمام در اثری که کل ابعاد آن از چند سانتیمتر بیشتر نمی شد با استادی تمام انجام دهد.صادقی بیگ نقاش دوران صفوی به این موضوع در مثنوی قانون الصور اشاره ای دارد.